MENU

Mathieu Cieters & Adriaan Tas

Mathieu Cieters
Mathieu Cieters
grafisch ontwerp + scenografie + web
Adriaan Tas
Adriaan Tas
scenografie + grafisch ontwerp

Op welke manier werken jullie samen aan Toegepast 20? Hebben jullie dit vaker gedaan?

M: Dit is onze eerste samenwerking. Adriaan had mij gecontacteerd om zowel de scenografie als de vormgeving in één geheel aan te pakken. Op die manier wensen we sterker voor de dag te komen met een uniforme identiteit, dan wanneer de verschillende onderdelen los van elkaar worden bedacht en uitgevoerd.

Wat is jouw specialiteit?

A: Ik ben naast grafisch ontwerper ook meubelontwerper. In het begin twijfelde ik wat ik moest gaan doen omdat, eerlijk gezegd, meubelontwerp mijn sterkere kant is. Maar bij deze opdracht wilde ik op voorhand zeker zijndat het geheel een overtuigende identiteit zou hebben. Daarom ben ik op zoek gegaan naar iemand met wie er een klik was om dit uit te werken.

Wat ik van een afstand heb kunnen constateren Mathieu, is dat jouw werk verschillende gedaantes aanneemt. Een doorlopend project van jou is The Graphic Nomad, je houdt een beeldarchief bij op je internationale blog Anothergraphic.org en je hebt een eigen grafisch ontwerpstudio genaamd Studio Studio. Tot slot is er ook nog een uitgesproken commerciele luik. Hoe passen deze samen?

M: Voor mij zijn er twee verschillende richtingen. Er is een commerciële kant die heel faciliterend is, en die noodzakelijk is om een zelfstandige studio te onderhouden. De andere kant is creatiever, ik realiseer opdrachten waarin ik mijn eigen denken en kunnen uitdaag, voornamelijk in het kunst- en cultuurcircuit.

Adriaan, is bij jou deze dualiteit ook aanwezig in jouw dubbele achtergrond als vormgever en meubelontwerper?

A: Ik werk vooral graag aan een opdracht zoals Toegepast 20 omdat het de grens tussen grafisch ontwerp en meubelontwerp bewandelt. Met Mathieu kan ik de creativiteit die deze opdracht met zich meebrengt aanspreken, waarbij ik mijzelf, maar wij ook elkaar uitdagen.

Laat ik het anders stellen: Adriaan waarom ben jij geen beeldhouwer? En Mathieu, waarom maak jij geen films?

M: [lachend] Ik denk dat Adriaan best eerst kan antwoorden.

A :Dat treft! Ik neem sinds kort deel aan een sculptuurwedstrijd samen met een vriendin van me. Het gaat om een sculptuur in de nabij heid van een nog te bouwen zorgcentrum. Het is eens wat anders!

Ik vraag het omdat jouw werk iets heel sculpturaals heeft, maar ik denk uiteindelijk dat het de functie is die jij aan een vorm geeft die deze bepaalt. Hoe zie jij dat?

A: Het is niet mijn doel om bij voorbaat de functie van dingen te zoeken. Mijn werk ontstaat altijd vanuit een idee of ook heel vaak uit een verhaal en dit is haast even belangrijk als de uiteindelijke functie.

En jij Mathieu? Waarom geen films?

M: Ik heb daar al een paar keer mee geëxperimenteerd maar dan altijd om het bewegend beeld te bevragen. Bijvoorbeeld bij boeken die ik in het verleden heb gemaakt. In plaats van deze pagina per pagina te tonen heb ik deze bladerend gefilmd. Ik heb ook onderzoek gedaan naar het oplossen van inkt in iets vloeibaars om zo op een andere manier de kwaliteit van de materie te onderzoeken en vast te leggen. Op dit moment ligt mijn interesse vooral in het vormgeven en hoever ik hierin kan gaan, maar film als medium sluit ik dus niet uit.

Wat vinden jullie van het idee van fetisj in relatie tot jullie werk?

A: Wat verstaat u onder fetisj? [lachend]

Fetisj is een object waarin een potentie zit. Vaak is dat een metafysische potentie. Het gaat om een bepaald voorkomen waaruit het lichaam en de zintuigen van het lichaam opgeroepen worden.

A: Ik moet onmiddellijk aan het boek Super Normal denken van Naoto Fukasawa en Jasper Morrison dat gaat over objecten die zo alledaags zijn dat deze bijzonder worden. Ik kan mij hier heel erg in vinden en heb een vergelijkbare verzameling. Die vertaling van het schijnbaar alledaagse naar het bijzondere door het anders te presenteren probeer ik ook in mijn meubelontwerpen te verwerken. Wellicht dat ik daarom een voorkeur heb voor objecten en zal ik nooit websites kunnen ontwerpen.

M: Ik zou het niet zozeer fetisj noemen, maar eerder interesse en nood naar kennis. Verder werk ik op gevoel en vanuit een verhaal dat ik wil vertellen en bewust van de bijklanken van de materie en het object. Maar ik heb zeker en vast een fetisj voor symmetrie, kleur, compositie, letters en minimalisme.

Is jullie werk maatschappijkritisch?

M: Ja, mijn werk wel. The Graphic Nomad is zo ontstaan. Tegenwoordig zijn er zo veel technologische ontwikkelingen mogelijk binnen ons ambacht, dat ik het vreemd vind dat niet meer mensen daar gebruik van maken. Wij kunnen overal werken en hebben zoveel middelen ter beschikking om ons werk te produceren en te verspreiden dat een kritische noot wel belangrijk is. Ik onderzoek hierbij dan de veranderingen in de maatschappelijke context.

A: Bij mij ligt dat anders want bij het ontwerpen van een meubel is het kritische niet zo voor de hand liggend. Ik neem geen uitgesproken kritisch standpunt in maar het ambachtelijke in mijn werk bevat natuurlijk wel een vorm van kritiek ten opzichte van de manier waarop bij IKEA bijvoorbeeld alles de deur uitvliegt. Binnen mijn werk als grafisch vormgever vind je eerder een kritische noot omdat dit een directer communicatiemiddel is.

Waar voelen jullie je als vormgevers verantwoordelijk voor?

A: Het verhaal een meerwaarde geven vanuit de vorm die wij mee geven.

M: Bij Toegepast 20 krijgt het proces evenredig evenveel aandacht als het eindproduct. Door middel van een door ons ontworpen archiefsysteem belichten we niet alleen de uitkomst als tentoonstelling, maar ook de stappen er naar toe. Wij nemen de verantwoordelijkheid om dit zichtbaar te maken.