MENU

Anneleen Swillen

Anneleen Swillen
Anneleen Swillen
laureaat

Ik heb begrepen dat je een PhD-traject gestart bent.

AS: Ja, ik ben in oktober 2015 gestart met een doctoraatsonderzoek aan de UHasselt, binnen de onderzoeksgroep MANUFrACTURE (PXL-MAD). In mijn onderzoek wil ik graag mijn beide interesses combineren: het cureren en het ontwerpen. Mijn onderzoek getiteld ‘Presentatie als creatie’ gaat daar over. Ook voor mijn artistiek werk wil ik vertrekken vanuit presentatie en presentatietechnieken.

Zoals de werken op de Toegepast 20 website en in de tentoonstelling? 

AS: Dat is een specifiek werk voor Toegepast maar tegelijk ook het eerste luik van mijn artistiek werk binnen mijn doctoraatsonderzoek. Voor ‘Exercises in staging objects. Part I: Tools for thought.’ ben ik vertrokken van allerhande presentaties van sieraden waarbij ik mij gefocust heb op de displays die we zien in etalages. Van die halzen en handen, wat in feite allemaal objecten zijn en waarbij het lichaam telkens tegelijkertijd aanwezig en afwezig is. In het project wil ik werken met deze displays, als autonome dingen, zonder er ook maar iets op te presenteren. Momenteel ben ik bezig met het fotograferen van de displays. Deze worden vervolgens uitvergroot en opgebouwd als sculpturen. Het wordt een hele installatie waarbij ik de displays in de exporuimte ga plaatsen als een set waar men doorheen kan lopen. Het idee daarachter is het bevragen van de relatie tussen het ding en zijn presentatie. Wat is een sokkel en wat is een object? En de manier waarop de kijker zich hier tegen-over positioneert. 

Maak je de objecten zelf?

AS: Die zijn gekocht, allemaal.

Is de verleiding groot om die zelf te maken?

AS: Nee, eigenlijk niet. Ik ben niet zo technisch.

Niet praktisch gezien, maar conceptueel…

AS: Bij deze displays vind ik het heel belangrijk hoe ze er al uit zien. Echte display objecten. Dat wil ik niet manipuleren. Ik wil ze wel gebruiken en fotograferen, maar voor dit project wil ik er niet zelf de vorm van bepalen. Het gaat mij immers om de connotaties die deze bestaande objecten oproepen, en daarmee wil ik spelen. 

Je gebruikt het woord ‘manipuleren’. Interessant, want eerder noemde je het namelijk presentatie en creatie. Hoe verhouden die drie dingen zich tot elkaar? Is presentatie of creatie werkelijk manipulatie?

AS: Ik denk het wel. Mijn onderzoek voor Toegepast 20 heeft veel te maken gehad met online onderzoek. Met foto’s van commerciële websites waarop dit soort displays te vinden waren. Het is vaak ook heel interessant om te zien hoe displays op zulke foto’s opnieuw gepresenteerd worden als stillevens of zelfs als sieraden. Het is gewoon boeiend hoe de aanwezige presentatie gemanipuleerd wordt om iets te vertellen. Daar ga ik opnieuw mee aan de slag in mijn werk. 

Wat is het product? Hoe zie jij de evolutie van het product binnen jouw proces?

AS: Als ik de vraag goed begrijp dan zijn de foto’s die ik tegenkom en bewerk mijn eigen werk, en dus het product. Mijn idee was om te werken met de foto’s die ik online vond, maar omdat dit vaak lage resolutiefoto’s waren, ben ik zelf foto’s gaan nemen. Ik denk dus dat het product de foto’s zijn die ik vind, maar misschien ook wel de displays waarmee ik werk. De echte objecten.

Hoe zie jij de evolutie van de waarde van dat product? Zowel de symbolische waarde binnen jouw concept als de waarde an sich als product. 

AS: Wat ik interessant vind is dat deze displays ook zonder sieraden toch het idee van sieraden oproepen. Dat ze in zekere zin aanwezig zijn, ook al zijn ze er niet. Ook de vreemde en onrealistische maar toch herkenbare vormen en (ver)houdingen van de displays intrigeren mij. Ik vind het heel boeiend om uit te zoeken waar de grens ligt. Dat men kiest voor de vorm van een lichaamsdeel, terwijl het daar tegelijk heel ver van af staat.

Is het een vorm van abstractie volgens jou?

AS: Ja. Een vorm van stileren, en ik denk dat mijn eigen werk ook heel gestileerd gaat zijn op het einde. Het worden een soort van cut-outs, zoals je die in winkels vaak ziet, kartonnen borden, met een product er op in de vorm van het product. Dat is eigenlijk exact wat ik ga doen maar dan met foto’s van de displays. Het is ook wel een soort van ironie eigenlijk. Om de waarde ervan in vraag te stellen, vraag je je af wat de functie van de display is want die gaat enkel nog zichzelf presenteren, enkel zichzelf bevatten. 

Ben je je ervan bewust dat de symbolische waarde hierdoor kan verminderen?

AS: Meestal vind ik het interessant om te werken met dingen die er waardeloos uitzien, zoals die kartonnen cut-outs, die eigenlijk opgevouwen en snel meegenomen kunnen worden. Toch zullen ze op een kwalitatieve manier vervaardigd en afgewerkt worden. Op die manier wordt het een waardevolle presentatie ook al lijkt dat op het eerste gezicht niet zo te zijn. Ik speel wel graag met die dualiteit, dat iets wat er misschien niet erg waardevol uitziet, toch heel waardevol kan zijn.

Waar voel jij je verantwoordelijk voor als vormgever?

AS: Ik wil iets kunnen bijdragen aan het discours rond creatie en presentatie en ik hoop dat na mijn onderzoek anderen dit als referentie, basis of inspiratie zullen kunnen gebruiken. 

Ik zie in jouw werk ook kritiek op de consumptiemaatschappij. Zou je het kunnen interpreteren als een sociaal politiek verantwoordelijkheidsgevoel?

 

AS: Het is niet mijn voornaamste drijfveer, maar op een subtiele manier is het er wel. Ik vind het vooral interessant om met dat contrast tussen het waardevolle en het waardeloze te werken. Ik wil eerder mensen laten nadenken over de waarde van iets dan dat ik iets wil aanklagen of ergens kritiek op geven.